" فرازهائی از وادیهای زندگی بخش "

 

وادی اول :

 

* دراين وادي بهتراست بدانيم چگونه همه چيز پيدا مي‌شود و يا چگونه همه چيز خلق مي‌شود. ‏براي پيدا شدن يا به‌وجود آمدن ويا خلق شدن، اولين قدم يك فكـر است ويا يك انديشه، واين انديشه آغاز خلق است .‏

* به عبارتي همه چيز اول مثل صفحه سفيد نقاشي است . سپس ذره ذره تصوير پديدار مي‌گردد و ‏ازمعني آن، هم زشت و زيبا، و هم خوب و بد پديدار مي‌شود .‏

* ما بايستي دراين وادي نقشه حمله خود را به اعتياد ترسيم نمائيم .‏
نقشه اي بسيار دقيق و حساب شده كه راه به عقب نداشته باشد. دراين وادي نمي‌خواهيم نقشه‌اي عظيم ‏ترسيم نمائيم. اگر ما در اين مقطع بتوانيم نقشه اي بكشيم كه قابل اجرا باشد و مشكل خودمان را به آرامي ‏حل كنيم، بهتر به نتيجه خواهيم رسيد.
 

* اگر به اين ‏تفكر صحيح برسيم، درخواهيم يافت اراده درمقابل اعتياد كم مي آورد. به عبارتي اراده به تنهائي نمي‌تواند ‏حريف اعتياد گردد .‏

* دراين وادي ما اصلاً نمي‌خواهيم تصميم بگيريم كه از فردا ترك اعتياد كنيم . 

‏* البته اين را نيز بايستي درنظر داشته باشيم كه خلقت، سازمان و تشكيلاتي است كه همه چيز در آن با ‏نهايت دقت برنامه ريزي شده و در هر لحظه كنترل مي‌شود و يك نيروي مافوق بر آن نظارت دارد. اين نيروي ‏مافوق به‌صورت خودكار، اگر شخصي به‌طرف فسق و فجـور بـرود، او را در فرو رفتـن بـه اعماق تاريكي ها ‏ياري مي‌دهد و اگر انسان به‌طرف تقوي و ارزش ها حركت كنـد، او را در اين جهت مورد حمايت و ياري ‏قرار مي‌دهد.‏

 

                ‏" پس اول باید تفکر کرد "